To, co kupujesz, to nie to, co wycinasz.

Między wymiarem z rysunku a deską na składzie leżą trzy naddatki i żadnego z nich nie da się utargować. Estifex liczy je w tej kolejności i pokazuje oba wymiary obok siebie — żeby człowiek przy pile widział, ile ma luzu.

• Długość +50 mm, w górę do pełnych 50 W milimetrach, a nie w procentach, i w tym jest różnica: naddatek procentowy rośnie razem z elementem. Stójka 1415 mm stała się przez to elementem 1600, którego nikt nie tnie — rozsądne jest 1500, dwie sztuki z deski 3000 bez reszty. Przy 2900 mm procent żądał 3190 mm, długości, której nikt nie sprzedaje.

• Szerokość +10 mm Na rzaz i krawędź. Więcej nie trzeba, kiedy deska jest dość szeroka.

• Grubość +4 mm na struganie, +1 mm na toczenie Element toczony i tak jest cięty na okrągło, jego płaszczyzn nikt nie równa. Potem w górę do grubości ze sprzedaży: 26, 32, 40 lub 50 mm.

23 mm to pułapka. Zaokrąglone prosto w górę czyta się jako 26. Z 4 mm, które zabiera strugarka, potrzeba 27 — a deska ma 32. Ten jeden krok to siedemnaście procent dębu w krześle, za każdym razem, w każdym krześle.

Płyta to nie deska. Sklejka i MDF mają stałą grubość i liczą się po powierzchni: nic się nie struga, nic nie jest zaokrąglane do 26 mm i nie dolicza się sęków, których nie ma. +10 mm na stronę na piłę i krawędź, nic więcej.

A tam, gdzie rysunek sam podaje element, obowiązuje on. Toczona noga jest narysowana na 420 mm i opisana jako element 440 × 45 × 45, bo 20 mm siedzi w uchwycie. Kto wpisze 420 jako dolną granicę na liście cięcia, utnie za krótko.