To, co kupujesz, nie jest tym, co wycinasz.

Między wymiarem na rysunku a deską, którą kładziesz na pilarkę, leżą trzy naddatki, i żadnego z nich nie da się utargować. Estifex liczy je w tej kolejności i pokazuje oba wymiary obok siebie — żeby człowiek przy pilarce widział, ile naddatku ma.

• Długość +50 mm, zaokrąglona w górę do pełnych 50. W milimetrach, nie w procentach — na pełne pięćdziesiątki ustawia się ogranicznik.

• Szerokość +10 mm. Na rzaz i krawędź. Więcej nie trzeba, kiedy deska jest dość szeroka.

• Grubość +4 mm na struganie, +1 mm na toczenie. Element toczony i tak jest cięty na okrągło, jego płaszczyzny nigdy nie są równane. Potem w górę do grubości produkowanej: 26, 32, 40 lub 50 mm.

23 mm to pułapka

Zaokrąglając w górę, czyta się 26. Z tymi 4 mm, które zbiera strug, potrzeba 27 — a deska ma 32. Element 630 × 100 × 23 kupuje się więc jako 700 × 110 × 32. Ten jeden krok to w krześle siedemnaście procent drewna, za każdym razem, w każdym krześle.

Płyta, klejenie, wady

Płyta to nie deska. Sklejka i MDF mają stałą grubość i liczą się po powierzchni. +10 mm w każdą stronę na rzaz i krawędź, nie więcej.

Kiedy żadna produkowana deska nie sięga grubości, Estifex się zatrzymuje. Czy kleić w grubości (blok), czy na szerokość (płyta), decyduje warsztat.

Naddatek na wady należy do materiału i jest doliczany do kubatury na końcu, nigdy do wymiarów: sęk nie robi elementu dłuższym. Płyta nie ma wad, więc procent nie jest tam w ogóle proponowany.

A tam, gdzie rysunek sam podaje element, obowiązuje on

Toczona noga jest narysowana na 420 mm i zapisana jako element 440 × 45 × 45, bo 20 mm z niej siedzi w uchwycie. Kto wpisze 420 jako dolną granicę na listę cięcia, utnie za krótko.